Door: Geertje Mak
Allereerst het moment waarop De Doordouwers ontstonden – ik schat zo rond 2000 – toen een tuindersvereniging aan de Gageldijk werd opgeschrikt door het bericht dat hun tuin gif bevatte. Gif uit stadsafval van lang geleden – de negentiende eeuw. Zij moesten het tuinieren daar opgeven en probeerden via de gemeente Utrecht een nieuwe locatie te vinden. Onze eigen Tammo trok de kar, en heeft zeven jaar moeten soebatten voordat hij en zijn medebestuursleden een terrein kregen toegewezen. Thijs Schuhmacher was één van de andere bestuursleden en ik denk dat Bas ten Haaf toen ook al als penningmeester werkte. Toen het in 2006 zover was dat er een stuk grond was, waren er alleen geen tuinders meer over …. Die hadden allang iets anders gezocht.
Een tweede moment was toen een groep tuinders bij de Maarseveense plassen de huur opgezegd kreeg omdat de boer zijn land aan een ontwikkelaar wilde verkopen. Met de vele Turkse en Nederlandse tuinders werd een vereniging opgezet: DOST, Door Overleg Sterk en ‘kameraad’ in het Turks. Er werd gauw een bestuur gevormd door onder andere Gerard Mikx en mij, we vergaderden in het grote tuinhuis van Gerard Mikx en gingen bij een advocaat aan het Wilhelminapark onze zaak bepleiten – kansloos. Tammo ontdekte dat er tuinders zonder tuin waren. We raakten in gesprek en besloten al snel dat we samen zouden gaan. Meneer Lachchi, Tayyar Yilmaz, Noor en Jan, Berna, Muammer Yilmaz – allemaal mensen vanuit Dost.
Maar er was eigenlijk nog niks behalve een heleboel tuinen en aardig wat mensen – in het begin was het moeilijk om het ‘vol’ te krijgen … Tammo, de voorzitter, trok die grote kar samen met Thijs – die heel handig en technisch was, maar helaas plotseling jong overleed. Er was zóveel te doen. En er waren zoveel mensen die zich niet aan regels hielden, zomaar een huis gingen timmeren of met auto’s de paden kapot reden. Tammo werd afgelost door een nieuwe voorzitter, Dennis, die dit allemaal stevig wilde aanpakken. Het bestuur werd versterkt door Faruk Alp, die Thijs verving, Theo-Jan die de ledenadministratie ging doen en mijzelf. Toen ik in 2009 wegviel en later ook Theo-Jan kwam Annelies in het bestuur – zij had steeds de klusdagen helpen organiseren, samen met Numal. Dennis pakte de tuinders die zich niet aan regels hielden erg hard aan en de sfeer in de vereniging verslechterde. Nadat hij – wegens ziekte of andere omstandigheden – steeds minder deed en Annelies en Faruk alles samendeden is Dennis op de ledenvergadering weggestemd. Ik ben toen voorzitter geworden met het idee: we moeten het in elk geval veel meer samen gaan doen. Minder straffen en boetes, meer samen verantwoordelijk worden.
Wat we leerden was dat het besturen van een volkstuinverening een soort van ‘aanmodderen’ is. Net als een tuin is een vereniging nooit ‘af’. Er gaan altijd weer dingen fout, het kan altijd beter, soms krijg je een fijne zet mee en dan weer gebeurt er iets moeilijks of maak je een fout. Het bestuur wisselde van samenstellingen en ieder bracht eigen kwaliteiten mee. Faruk bleef lange tijd – tot Corona – steun en toeverlaat voor alle klussen die moesten gebeuren. Mesut was een bestuurder met oor voor vooral de Turkse tuinders en wat daar speelde. Khadija spande zich om een brug te slaan met de Arabisch en Turkssprekende vrouwen die onze vereniging rijk is. Kitty werkte zich namens het bestuur uit de naad om het project van De Doorkijker te helpen voltooien – bijgestaan door architect Joost, mede-initiatiefnemer Noor, opperbouwer Jan, steun en toeverlaat Annemarie en vele, vele, vele handen. Wat een tijd! Wat een tegenslagen, eindeloze regen en nóg geen WCs. Maar hij staat er, we komen er samen als bestuur en als klussers, …en we hebben WCs!!! Robert en Theo-Jan – ook weer teruggekeerd in het bestuur – zorgden eindelijk voor goed uitgewerkte, heldere regels. Jetske kwam het bestuur fijn ondersteunen als notulist. En langzamerhand werd de vereniging steeds rijker aan projectgroepen. Van de vele klusdagen per jaar met een bosmaai- en natuurlijk tuinieren groep en een feestcommissie, groeiden we naar ook nog een tractorgroep, een communicatiegroep, Bouw& Schouw, EHBOgroep, vrouwentuingroep, voedselbosgroep, en nog veel meer.
Al die groepen en mensen samen hebben van een weiland een tuinenpark gemaakt.
Wat we samen willen, is goed zorg dragen voor onze eigen tuinen, goed zorg dragen voor het terrein en de natuur, en goed zorg dragen voor elkaar.